Για το comment του ifyouaskme στο post Ζήτω το Εθνος, Ζήτω τα ελληνικά Στρατά, Ζήτω η ελληνική βουλή: Ως Αιδώ! αλλα και στο δικό του blog.
Χμ… Μ’ έβαλες σε σκέψεις. Ίσως είσαι λίγο απόλυτος σε κάποια πράγματα. Χωρίς να έχεις άδικο σε ό, τι αφορά τον βασικό πυρήνα σκέψης σου, παραβλέπεις πως δεν υπάρχει μόνο μαύρο και άσπρο στη ζωή, αλλά άπειρες ενδιάμεσες αποχρώσεις και πως σίγουρα το να κάνεις κάτι που δεν νιώθεις ότι το θέλεις πραγματικά είναι εξίσου καταπιεστικό με οτιδήποτε σου επιβάλει το κατεστημένο η φασιστική κοινωνία που καταστρατηγεί τα δικαιώματα σου σαν άνθρωπος.
Ένα προς ένα λοιπόν.
Ο Πλευρης βγαίνοντας και λέγοντας όσα είπε εκτίθεται και σίγουρα δεν τον βρίζουμε μεταξύ μας. Εκτός κι αν το Ράδιο Αρβύλα είναι μεταμεσονύκτια εκπομπή μόνο για ομοφυλόφιλους με Χ στη σήμανση και εκτός αν όλοι οι φίλοι και γνωστοί (σαν τίτλος Χατζηγιάννη ακούστηκε αυτό) που το άκουσαν και το συζήτησαν μαζί μου καταδικάζοντας αλλά και κοροϊδεύοντας το είναι όλοι “κρυφοαδερφές”.
Outing δεν πιστεύω πως νομίζει κανείς ότι κάνει πηγαίνοντας στην Kylie, ή τη Madonna,ή την Eurovision. Εξορισμού και με λίγες πιστεύω παρεκκλίσεις το outing υφίσταται και έχει νόημα όταν αποκαλύπτεται κανείς σε τρίτους που προφανώς δεν είναι οι ίδιοι ομοφυλόφιλοι, (και) ή ανήκουν στο περιβάλλον άμεσου ενδιαφέροντος του αποκαλυπτόμενου. Συνεπώς το να σε βρω στη συναυλία της Madonna και να σου πω γεια σου ifyouaskme είμαι ομοφυλόφιλος γνωρίζοντας ότι είσαι κι εσύ ο ίδιος τι νόημα έχει;
Το outing περιλαμβάνει την έννοια της αποδοχής άρα για να υφίσταται πρέπει να απευθύνεται σε κάποιον που θεωρείται στατιστικά τουλάχιστον «φυσιολογικός» και με τον τρόπο αυτό καλείται να αναγνωρίσει την αποδοχή της δικής σου διαφορετικότητας ως κομμάτι της καμπύλης που απέχει από τις “τιμές με την μεγαλύτερη κατανομή”.
Όσο για το θέμα του Pride το οποίο είναι πολυσυζητημένο υπάρχουν πολλά σημεία τριβής. Όχι με τον ίδιο θεσμό αλλά με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται τόσο από τους ετεροφυλόφιλους όσο και από τους ίδιους τους ομοφυλόφιλους.
Καταρχάς κάθε αιτιολογία μη προσέλευσης και συμμετοχής εφόσον εκφράζει κάποιες προσωπικές ιδέες πρέπει να είναι σεβαστή και να μην κατακρίνεται. Το να επιβάλεις σε κάθε ομοφυλόφιλο ακόμη και με επιχειρήματα που άπτονται της συναισθηματικής σφαίρας και έχουν έντονα μια πιεστική χροιά σε ότι αφορά την ψυχική διάθεση που αυτά επάγουν, δεν απέχει από τις πρακτικές του κυρίου Πλεύρη. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης είναι αδιαμφισβήτητο και εφόσον οι όποιες αποφάσεις δεν προσβάλουν κανένα πρέπει να γίνονται αποδεκτές. Η “με το ζόρι” ενεργοποίηση , κινητοποίηση, συμμετοχή στο Pride, η όπως αλλιώς μπορεί να το πει κανείς, είναι μια εξίσου φασιστική πράξη με κάθε άλλη απότοκο πίεσης και εξαναγκασμού.
Είναι άλλωστε γνωστό πως το Pride δεν είναι ο μόνος τρόπος να στηρίξει κάνεις την αποδοχή της διαφορετικότητας ή να προασπίσει τα δικά του δικαιώματα. Καθένας από τη θέση του και με βάση τη δική του ιδιοσυγκρασία μπορεί να προσφέρει. Και αν αυτό δεν είναι αντιληπτό τότε οι εξελίξεις θα είναι δυσάρεστες. Οι αγώνες δεν κερδίζονται μόνο κατεβαίνοντας στο δρόμο, αλλά και ελέγχοντας αυτούς που αυτοβούλως θα προσπαθήσουν να εκδιώξουν και να “καταστείλουν” αυτούς που κατεβαίνουν.
Επομένως αν κάποιον δεν τον εκφράζει το Pride, αν δεν θέλει να βγει στα κανάλια ή για οποιοδήποτε λόγο δεν θέλησε να συμμετέχει είναι άδικο να τον αντιμετωπίζουμε με απαξία ως έχοντα διαπράξει την υπέρτατη προδοσία. Όποιος αντιδρά μ αυτόν τον τρόπο δεν απέχει πολύ από τον κύριο Πλεύρη και τους ομοϊδεάτες του, οι οποίοι καταδικάζουν το διαφορετικό και κατ επέκταση το δικαίωμα στη διαφορετική γνώμη από τη δική τους.
Οσο για τους ψηφοφόρους του ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι φοβισμένοι άνθρωποι. Ξέρω όμως ότι είναι κι αυτοί άνθρωποι και πως τους αντιμετωπίζω κι αυτούς με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζω οποιονδήποτε άλλο. Το πρόβλημα είναι η άγνοια και η έλλειψη παιδείας. Η έλλειψη ουσιώδους παιδείας που στοχεύει αποκλειστικά στο να με κάνει μηχανικό, δικηγόρο, γιατρό χωρίς να προσπαθεί να μεταδώσει πανανθρώπινες αξίες και ιδεώδη.
Το να ζητά κανείς από έναν άνθρωπο προχωρημένης ηλικίας να καταλάβει πως το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι άλλη μια μορφή σεξουαλικότητας είναι ουτοπικό, αφού ήδη οι μισές λέξεις σε αυτή την πρόταση είναι άγνωστες και οι όποιες αντιλήψεις προερχόμενες από την οικογένεια, την κοινωνία στην οποία διαμόρφωσαν της εικόνα τους για τον κόσμο, ή τη θρησκεία τους, είναι πλέον βαθειά ριζωμένες. Το ίδιο ισχύει όταν αντιμετωπίζεις έναν άνθρωπο νέας ηλικίας που ποτέ όμως στο σχολείο δε φρόντισε κάνεις να του μιλήσει για ανθρώπινα θέματα.
Από τα πιο πάνω λοιπόν προκύπτει σαφέστατα ποιος πρέπει και οφείλει να είναι ο πραγματικός στόχος κάθε κίνησης.
Σίγουρα το να δίνεις το παρόν και να φωνάζεις “Είμαι εδώ και είμαι σαν κι εσένα” είναι ένα βήμα αλλά δεν πρέπει να γίνει ο αυτοσκοπός.
Όσο για το αν πρέπει να πωρώνεται κανείς με την Καλομοίρα η το Euro δεν υπάρχει απάντηση. Αν έτσι νιώθει κανείς όμορφα ας το κάνει. Δεν είμαι ο κατάλληλος για να κρίνω αν είναι λυπηρό η όχι.
Το μόνο που ξέρω είναι πως σε οτιδήποτε σε αυτή τη ζωή υπάρχουν παραπάνω από δύο όψεις και ειλικρινά δεν αξίζει να τη χαραμίζει κάνεις ψάχνοντας να βρει πιο απόλυτα είναι το σωστό και το λάθος, δυο έννοιες συμβατικές που αλλάζουν όσο συχνά όσο αλλάζουν οι εποχές.Δεν υπάρχει λάθος η σωστό παρά μόνο άνθρωποι.
