Γενικά το πρωί μου τη δίνει απίστευτα να ανοίγω τηλεόραση. Ειδικά αυτές τις μέρες προτιμώ ειτε να κάνω καμια βολτούλα η να ακούω μουσική χαλαρά σπίτι (κάνοντας και καμια δουλεια μη μας φαν οι κατσαρίδες) η anyway οτιδηποτε αλλο.

Ετσι εκεί που γενικά χάζευα βαράει το τηλέφωνο. Ηταν μια φίλη μου που μένει εκέι γύρω ρωτώντας με αν έμαθα για το Σεργιανόπουλο. Τώρα της απαντάω; Απ το φλέβαρη. Τίποτα μου λεει δεν ξέρεις… τον Σκοτώσανε.

Στεναχωρήθηκα, είναι αλήθεια. Στο μυαλό μου ήρθε κατευθείαν μια φράση που είχε πει στην Κατρίτση το χειμώνα που την παίξανε τα κανάλια το βράδυ. Ειχε πει τότε:

Τρία θάυματα φοβάμαι στη ζωή,τη μοναξιά, τη φυλακή και το θάνατο.Δυστυχώς έζησα τα δύο, ελπίζω να αργήσει το τρίτο.

Δυστυχώς ήρθαν και τα τρία πολύ γρήγορα στη ζωή του, με τη μοναξιά από ο,τι ειχε πει και στις συνεντευξεις του να τον συντροφεύει από πολύ νωρίς στη ζωή του.

Αυτό που με παρηγόρησε ήταν πως στα κανάλια, αν εξαιρέσει κανείς τον γραφικό πλέον γυναικόφιλο και μοντελοπνίχτη που υποστήριξε ότι τα προσωπικά του πάθη ήταν αυτά που τον σκοτώσανε και πως όλοι όσοι ανηκουν στην ίδια μειονότητα  με αυτόν (ήδη τρέμω κύριε Κούγια) θα έχουν το ίδιο τέλος, δεν ακούστηκε να μιλάει κανεις άσχημαι και να τον κατηγορεί για οτιδήποτε στη ζωή του. Νομίζω οτι χειρίστηκαν με αρκετή λεπτότητα για τα ελληνικα δεδομένα το όλο θέμα. Πάλι καλα. Τουλάχιστον να φύγει ο ανθρωπος αξιοπρεπής όπως τουλάχιστον έδειχνε και όχι μέσα σε ανούσιες ταπεινωτικές συζητήσεις.

Το τι έγινε και γιατι έγινε μακάρι να το μάθουμε γρήγορα και να αποδωθεί δικαιοσύνη. Τόσο για τον ίδιο αλλά και για όσους τον αγαπούσαν.Τους φίλους του, τους δικούς του ανθρώπους…

Κι από μένα το μόνο που μένει να πω είναι Καλο ταξίδι κύριε Μαρκορά. Θα σε θυμόμαστε…