Απίστευτο… Δεν ειχα φανταστει ποτέ πόσο πολύ είχε αγαπηθεί αυτός ανθρωπος. Το διαπίστωσα από την απίστευτη ανταπόκριση που είχε το προηγούμενο post μου. Ειλικρινά με τόσα σχολια και ευχές που αφήσατε δείξατε τη μόνη αλήθεια.

Πως ο Νικος Σεργιανόπουλος , ο δικός μας κύριος Μαρκοράς, ο Μήτσος ο Παυλατος, ήταν όχι μόνο ένας jean- premier, ηταν ένας υπέροχος ανθρωπος που όλοι μα όλοι αγάπησαν για αυτό που είναι. Για το υπέροχο μα μελαγχολικό βλέμα του, το χαμόγελο του, την υπέροχη φωνή του, το μεγάλο ταλέντο του. τιποτε μα τιποτε αλλο δε μετραει.

Και με αφορμή τα σημερινά αίσχη και ένα πραγματικά εξαιρετικό ρεπορταζ του ΣΚΑΙ που μίλησε για δεύτερη δολοφονία του Νίκου απο τα κανάλια ομως αυτή τη φορά εξαιτίας της ξεδριάντροπης στάσης τους θέλω να πω τα εξής:

Χτες βιάστηκα να πω πως το σχολιάσαν με ήρεμο τρόπο.Τόσο Η Λαμπίρη, η Τατιάννα και η Δρουζα, η ανόητη αυτή και ηλίθια γυναίκα που καποτε παταγε σε κάρβουνα για να κάνει νούμερα αλλά και άλλοι, είπαν τα απίστευτα. Οχι μόνο είχαν live την κηδεία με ανόητα σχόλια απο συγγενεις, γνωστους κατοίκους της περιοχής κλπ αλλά έχασαν κάθε μετρο αναφερομενες σε κάθε είδους στοιχεια για την προσωπική ζωή του Νίκου, αλλά και με αναφορές για το τι εγινε πριν τη νύχτα του φόνου, ποιον βρήκε, με ποιον βγηκε κ.ο.κ.

Προχώρησαν έτσι σε δεύτερη δολοφονία της αξιοπρέπειας αυτή τη φορά του μακαρίτη.Και σα να μην έφτανε αυτό η κυρία Δρουζα αλλά και η Θρασκια προχωρησαν σε αναλύσεις περί ομοφυλοφιλίας και όχι μονο. Δικαιώοντας τον Κυριο Κουγια που φρόντισε με φόβο και τρόμο να τονίσει πως ο ιδιος καμία σχεση σε προσωπικό επιπεδο δεν είχε με τον Νίκο και απέδωσε τα παντα σε προσωπικά τού πάθη που τον οδήγησαν στην καταστροφή.

Συνελθετε επιτέλους ανόσια και ανόητα τηλεοπτικά κατασκευσματα και αντιληφθείτε ότι μιλατε για εναν ανθρωπο που δεν ειναι πια εδω. Για εναν ανθρωπο που με εξαιρεση την προσφατη περιπετεια του ποτε δεν έδωσε λαβή για το οτιδήποτε.Για έναν άνθρωπο που αφήνει πίσω του συγγενεις και φίλους που πονάνε. Ανθρώπους που τον αγαπησαν και το μονο που θελουν ειναι δικαιοσυνη και όχι τηλεδικιο και τηλεκριτική της ζωής που διεξήγαγε.

Ντροπή σας πραγματικά. Μακαρι ποτε ποτε να μη βρεθείτε σε τετοια θέση, να έχετε χασει εναν δικό σας ανθρωπο και απο πισω να ακουγονται με δηθεν κόσμιες και καθωσπρέπει εκφράσεις, λόγια που καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια του. Μην ξεχνάτε πως η αξιοπρέπεια συνοδεύει έναν ανθρωπο και μετα το θάνατο. Ειναι αυτή αναμέσα σε άλλα για την οποια αγαπήσαμε και νιώσαμε απίστευτη θλίψη όταν μάθαμε τα νέα της απώλειας.

Φτανει, φτανει πια.

Υ.Γ. Με συγκίνησε πραγματικά η εικόνα της Εβελίνας Παπούλια. Μακρια από φώτα, κάμερες, βαρύγδουπες δηλώσεις, μόνη μέσα στον απλό κόσμο να είναι από τους λίγους χωρίς το υποκριτικό προσωπείο της θλίψης που είχαν φέρει μαζί τους όλοι αυτοί οι τηλεοπτικοι κομπάρσοι για να δημιουργήσουν το καταλληλο τηλεοπτικό προιον. Με εκανε να συνειδητοποιησω πως καποιοι ανθρωποι πόνεσαν πραγματικά και πως ο πραγματικός πόνος δε χρειάζεται καναλια, φωνές, πομπές και συμφωνικές.. Θέλει μόνο αγάπη και αλήθεια στην ψυχή.